Festa e Kurban Bajramit ėshtė festė e madhe, ėshtė festa e jonė, ėshtė festa e pėrmbylljes sė shpalljes. Ėshtė festimi dhe dėshmimi se Muhammedi s.a.s kreu amanetin e Allahut ndaj nesh dhe transmetoj shpalljen me gjithė vėshtirėsitė, peripetite, hjekat, mundimet dhe dhunėn qe u ushtrua mbi tė. Kjo ditė na kujton ditėt e para tė shpalljes kur Muhammedi s.a.s numėronte pasuesit e tij nė gishta. Na kujton ditėt kur pejgamberi s.a.s pengohej me tortura dhe dhunime kur adhuronte Allahun, nė Qabenė e mbushur me idhuj. Kjo ditė na kujton Taifin dhe gjakun e pastėr qė rridhte nė trupin e bekuar tė pejgamberit s.a.s. pėr shkak se ai thirrte nė Allahun. Kjo ditė na kujton vitet e dėshpėrimit, emigrimin, Bedrin, Uhudin, Hendekun ... e luftėra e vėshtirėsi tė tjera tė mė tė dashurit tonė Muhamedit a.s.a. Kjo ditė po ashtu na kujton edhe ēlirimin e Mekkės, vendin qė aq shumė e deshi Muhammedi s.a.s. Kjo ditė na kujton fitoren e madhe, thyerjen e putave dhe pastrimin e Qabes nga idhujt. Kjo ditė na kujton edhe haxhin Lamtumirės, i cili mblodhi 120.000 ose 140.000 haxhinj. Kjo ditė na kujton neve se kemi pėr ēfarė tė festojmė sepse nė kėtė ditė dėshmuan tė gjithė kėta haxhinjė se Pejgamberi s.a.s kreu amanetin, transmetoj shpalljen dhe luftoj nė rrugėn e Allahut mė njė xhihad tė vėrtet. Kėtė e dėshmojmė sot edhe ne tė ngratit qė kohėn e tij nuk e jetuam. Dėshmojmė se ai s.a.s, i dashuri ynė, pėrcolli shpalljen dhe falė Allahut, vendosmėrisė dhe xhihadit tė muxhahidave e thirrėsve ne sot festojmė. Festojmė se jemi musliman, festojmė se e duam dhe e njohim Allahun s.t, festojmė se e duam dhe pasojmė pejgamberin s.a.s, festojmė se mbrojmė Kuranin, festojmė se shpresojmė dhe kjo shpresė na mban gjallė se njė ditė do ta shohim Allahun dhe pejgamberin s.a.s.
Elhamdulilah, Allahumme sal-li ala Muhammedin ue ala ali Muhammed s.a.s
Elhamdulilah, Allahumme sal-li ala Muhammedin ue ala ali Muhammed s.a.s
